Ik voel me zo verdomd alleen

Bekijk de reacties van deze casus (2)

Niet gehoord en gezien voelen

daan bij webtekstDaan is een leuke vlotte jongen van 16 die makkelijk contact maakt. Hij groeit op in een pleeggezin omdat zijn ouders niet bij machte zijn om hem op te voeden. Daan is heel blij met zijn pleegouders, maar toch ontstaan er problemen.

 

Op de basisschool wordt bij hem de diagnose ADHD gesteld en op zijn veertiende krijgt hij daar nog eens ODD bij.

Helaas kan de ingeschakelde jeugdhulpverlening niet voorkomen dat hij het verkeerde pad op gaat en op het VMBO gaat spijbelen, blowen en ook nog licht criminele activiteiten uitvoert.

 

Mede door zijn impulsieve gedrag is Daan niet meer te sturen en dit leidt tot onmacht en enorme frustratie bij hulpverleners en pleegouders. Er lijkt geen andere uitweg meer: Daan belandt in de gesloten jeugdhulpverlening.

 

Daar wordt het er al niet beter op. Hij heeft er veel conflicten en vindt dat die altijd door anderen ontstaan. Hij weet zeker dat het niet aan hem ligt. En als het hem allemaal teveel wordt dan ontsnapt hij gewoon uit de instelling.  Begrenzen helpt dus niet. De hulpverlening zit met de handen in het haar. Is er nog wel een goede toekomst voor Daan weggelegd?

 

CCE- coördinator Vanessa Olivier-Pijpers legt uit, met behulp van interviews met Daan zelf, welke hindernissen hij tegenkomt en welke hij zichzelf oplegt. Als duidelijk wordt wat er zich daadwerkelijk afspeelt onder zijn onaangepaste gedrag, dan liggen de interventies ineens voor de hand.

 


Bekijk de casus video

Toon de presentatie in een apart venster of op een iPad/iPhone

Bekijk de casus

CCE_logo_beeldmerkVanessa Olivier-Pijpers is werkzaam als coördinator bij het CCE sinds 2013.

Haar achtergrond is orthopedagoge, adjunct-hoofd Gezondheidscentrum en onderzoeker in de epilepsie- en gehandicaptenzorg.

In haar werk als coördinator bij het CCE komt zij in het kader van consultatietrajecten in aanraking met cliënten in de (verstandelijk) gehandicaptenzorg, jeugdhulpverlening en GGZ. Alle cliënten hebben te maken met complexe vraagstukken die uitnodigen om door middel van samenwerking met cliënt en professionals te komen tot een nieuw perspectief.

Aan Daan zelf wil ik ook nog een woordje doen. Ikzelf wil je de moed geven om door te gaan. Beetje bij beetje kom je er ! De ene moment zal het moeilijker zijn dan de andere maar onthoudt, je eigen kind wil je nooit kwaad doen. Zeker dan pleegouders, die mensen houden van kinderen en zijn er om hen op te vangen uit een moeilijke situatie en willen enkel het beste voor je. Ik wens je nog veel succes en bedankt je verhaal aan velen te laten horen !

Ik vind dit een hele mooie casus. Ikzelf zit thuis met een vergelijkend probleem. Ik zie wat er gebeurt maar dit wordt niet door iedereen zo in de omgeving bekeken waardoor ik inderdaad mij onmachtig voel mijn zoon te helpen. Er zit echt zoveel waarheid in en hoop dat vele mensen dit lezen en niet met het kind omgaat of het is alleen een moeilijk kind. Kinderen hebben ook problemen en moeten ook aanhoord worden en erover kunnen praten. Leer naar elkaar te luisteren en elkaar te begrijpen en tracht tot compromissen te komen. Dan pas help je je kind. En wie maakt er geen fouten ? Niemand is volmaakt... Bedankt voor deze mooie casus. Dit geeft me weer de moed ervoor te gaan en de bevestiging dat ik juist bezig ben.

Reageer op dit artikel

velden met een * zijn verplicht